چند روز قبل ، آرمان ازم پرسید که آیا میشه از روی وبلاگ کسی در مورد شخصیت‌اش قضاوت کرد یا نه . اون موقع با توجه به تجربه‌های قبلی با قاطعیت زیادی گفتم “بله”

اما اگر بخوام دقیقتر بگم جواب میشه “بله و نه ” نمی دونم تا حالا هیچ جای دیگه از دنیا زندگی نکردم که بتونم بگم اونجا چقدر میشه اینکار رو کرد اما اینجا بیشتر میشه “نه”! بستگی داره خود آدم چه جوری باشه. یکی مث من که از هر ۱۰ تا چیزی که میخواد بنویسه ، در موردشون بگه ، حرف بزنه ۶ تاشو بخاطر ملاحظات و غیره و غیره نمیگه رو اگر هم بخوای در مورد شخصیتش بگی حداکثر چهار قسمت از ده قسمتش رو شناختی. عادت کردیم به خودسانسوری. عادتمون دادن !

خیلی وقت پیش گفتم داشتن دید سیاسی مثل “شورت” هست ، هیچکس بدون شورت از خونه بیرون نمیره و هیچکس هم شورتش رو سر چوب نمیزنه و توی هوا تکونش نمیده که آی ملت شورت ِ من این رنگیه ! هر کسی دید سیاسی خودشو داره ، برداشت خودش رو از وضع جامعه‌اش داره و خیلی هم نمیشه عوضش کرد. این هم به هر حال بخشی از اون آدم هست.

ببینم اینا که امروز میگن “مرگ بر روسیه ادامه راه مهندس بازرگان بود نه امام خمینی” یعنی منظورشون اینه که نباید بگیم مرگ بر روسیه و روسیه الان کشور دوست و برادر هست ؟

حالا شاید جعفر گونزالس ! یادش نباشه اما این عده که اون اوائل انقلاب اینجا بودن و حسابی هم داغ کرده بودن و شعار میدادن “نه شرقی ،‌نه غربی ، جمهوری اسلامی” منظورشون از “شرق” احیانا هنگ‌کنگ و کره‌شمالی و اینا که نبوده ؟

لینک : http://rajanews[dot]com/Detail.asp?id=39121

۱۰/۵ ساعت کار در روز. از ساعت ۷ صبح تا ۱۷/۵ ، اونم چی ۱۰-۱۲ کیلومتر خارج از شهر که ۲ کیلومترش جاده خاکیه. یه کاری که اصلا مربوط به رشته ات نیست. هیچی ازش نمی دونی. کل کار هم به همریخته است به خاطر کم کاری بقیه و چوبش رو باید تو بخوری.۶۰ تا رئیس داری که همه هم تو رو با نوکر باباشون اشتباه گرفتن. حقوقت اونقدر عدد خجالت آوریه که اگر به تعداد ساعات کاری در ماه تقسیمش کنی به ۱۵۰۰ تومن در ساعت هم نمیرسه.

شبها تا صبح چند بار از خواب بپری که نکنه فلان ریپورتم ریجکت بشه نکنه هفته بعد پروژه به فلان مقدار پیشرفت نرسه . نکنه کارگرها خواب بمونند یا دلشون نخواد کار کنن و برنامه تو اشتباه دربیاد. نکنه یه بار که میری پست یه تیر آهن یا ورق فولادی از اون بالا بیفته و نصفت کنه !

هر روز جنگ اعصاب با کارفرما و مشاور و پیمانکار سر فونت و اندازه اش و Bold بودن و نبودنش و آخر منت گذاشتن که مهندس این بار رو ریجکت نمیکنیم اما درست کار کن از این به بعد. آخر روز متوجه میشی که اگرچه مهندسی و داری مثل اسب جوون می‌کنی اما حقوقت از آبدارچی شرکت هم کمتره (از راننده که خیلی کمتره!) و با خودت فکر میکنی من واسه چی و واسه کی دارم جون میکنم ؟ چرا روزی ۱۱ ساعت توی شرکت و ۴-۵ ساعت توی خونه کار میکنم اونم کاری که می دونم آینده ام توش نیست ؟ میگی نمیرم دیگه ، تمام !

میایی خونه و به مامانت میگی همه اینها رو و اونم بهت میگه نه باید بری ، بهتر از اینه که خونه بشینی و در و دیوار رو نیگا کنی که … ! اونجا اگر بغض‌ات نشکنه خیلی مردی.

خسته‌ام. سیرم از زندگی.

یک روز … میرم به زیباترین ساحل دنیا … با زیباترین دختر دنیا … دست در دست ، بدون کفش بر روی شن‌های خیس ساحل راه می‌رویم و به زیبایی زندگی ، به مفهوم خوشبختی فکر می‌کنیم. تا آن موقع در زشت‌ترین تشت دنیا ، رخت خواهم شست و رویاپردازی می کنم !

به توصیه مادربزرگ مرحومم ، هرگز مرگ کسی را آرزو نکرده‌ام ، اما نمی‌توانم این‌بار جلوی خودم را بگیرم و ببینم که هزاران انسان از وجودش در عذابند. پس عمرت کوتاه باد

تلویزیون را روشن می‌کنم.

پدرام خطاب به خواهرش هما که ۲۴ سال پیش و درحالیکه نوزاد بوده‌ از پدر و مادرش دزدیده شده است :

نه تو خواهرم نیستی ، تو حتی مثل ما حرف نمی‌زنی

فحشی به نویسنده احمق و کارگردان احمق‌تر سریال می دهم و تلویزیون را خاموش می‌کنم !

بدون شرح

{توی این مملکت} همیشه لازم نیست آدم به سوالات ، “پاسخ کوبنده” بده . گاهی استفاده از “پاسخ کوبیده” موثرتر خواهد بود.

عاقلان نقطه پرگار وجودند ولی عشق داند که در این دایره سرگردانند.

پیوندتان مبارک …