شب تار است و ره ِ وادی ایمن در پیش آتش طور کجا ، موعد دیدار کجاست
آنکس است اهل بشارت که اشارت داند نکته‌هاست بسی ، محرم اسرار کجاست

۱. بابا مامان تا چند ساعت دیگه میرن حج عمره. نگرانم هر موقع که میرن مسافرت. یادم باشه فردا صدقه بندازم.
۲. دو تا کار تازه رو قراره شروع کنیم. اگر همه چیز مساعد باشه بعد از دو سال بیکاری رسما دوشغله میشم. امیدوارم که اینطوری بشه. “هامد ِآینده” به پول نیاز زیادی خواهد داشت.
۳. رسما تفریحمون شده راه رفتن و توی پارک نشستن. گهگداری یک دلستر یک لیتری هم میخریم و سه نفری میخوریمش. گه بگیرن این مملکت رو که برای یک آدمی به سن و سال من هیچ تفریحی نداره.
۴. چیه خب مثلا میام اینجا غرغر میکنم ؟ پاکش کنم این همه سرور و پهنای باند و کوفت و مرض دیگه اشغال نشه واسه همچین مهملاتی !

ساقی و مطرب و می جمله مهیاست ولی عیش بی یار مهیا نشود یار کجاست
حافظ از باد خزان در چمن دهر مرنج فکر معقول بفرما ،‌گل بی‌خار کجاست

2- چقدر بده که آدم هیچ کسیو نداشته باشه که باهاش حرف بزنه از مشکلاتش بگه. اگه دوستان کسایی هستند که موقع سختی به داد آدم میرسن میتونم بگم که هیچ دوستی ندارم.

3- (سانسور شد)

4- هیچی دیگه ! همینا بود … هر چی فکر میکنم کسی یا چیزی رو نمی تونم پیدا کنم که مشکلات رو گردنش بندازم. اگر اینم و اینجام دلیلش خودمم . خودم و خودم. اگر فکر میکنید برای شما دوست خوبی هستم ، دوست ِ خوبی برام باشید . لطفا !

- یادت نمیاد آخرین بار کی خواب خوش که نه، خواب ِ بدون کابوس دیدی!

جز پدر آیا كسی را می شناسم من!
كز نیاكانم سخن گفتن؟
نزد آن قومی كه ذرات شرف، در خانه ی خونشان
كرده جا را بهر هر چیز دگر، حتی برای آدمیت، تنگ،
خنده دارد از نیاكانی سخن گفتن، كه من گفتم.
جز پدر آری
من نیای دیگری نشاختم هرگز.
نیز او چون من سخن می گفت
همچنین دنبال كن تا آن پدر جدم،
كاندر خم جنگلی،‌خمیازه كوهی
روز و شب می گشت، یا می خفت

این دبیر گیج و گول و كور دل: تاریخ،
تا مذهب دفترش را گاه گه می خواست
با پریشان سرگذشتی از نیاكانم بیالاید،
رعشه می افتادش اندر دست
در بنان درفشانش كلك شیرین سلك می لرزید،
حبرش اندر محبر پر لیقه چون سنگ سیه می بست.
زانكه فریاد امیر عادلی چون رعد بر می خاست:
ـ«هان كجایی، ای عموی مهربان! بنویس.
ماه نو را دوش ما، با چاكران، در نیمه شب دیدیم.
مادیان سرخ بال ما سه كرت تا سحر زایید.
در كدامین عهد بوده ست این چنین، یا آن چنان بنویس.»

لیك هیچت غم مباد از این،
ای عموی مهربان، تاریخ!
پوستینی كهنه دارم من كه می گوید
از نیاكانم برایم داستان، تاریخ!

من یقین دارم كه در رگ های من خون رسولی یا امامی نیست.
نیز خون هیچ خان پادشاهی نیست
وین ندیم ژنده پیرم دوش با من گفت
كاندرین بی فخر بودن ها گناهی نیست.
پوستینی كهنه دارم من،
سالخوردی جاودان مانند.
مرده ریگی داستان گوی از نیاكانم، كه شب تا روز
گویدم چون و نگوید چند

سال ها پیش در ساحل پر حاصل جیحون
بس پدر از جان و دل كوشید،
تا مگر كاین پوستین را نو گند بنیاد
او چنین می گفت و بودش یاد:
ـ «داشت كم كم شبكلاه و جبه ی من نو ترك می شد،
كشتگاهم برگ و بر می داد.
ناگهان طوفان خشمی با شكوه و سرخگون برخاست.
من سپردم زورق خود را به آن توفان و گفتم هر چه بادا باد.
تا گشودم چشم، دیدم تشنه لب بر ساحل خشك كشف رودم
پوستین كهنه ی دیرینه ام با من.
اندرون، ناچار،‌مالامال نور معرفت شد باز،
هم بدان سان كز ازل بودم.»

باز او ماند و سه پستان و گل زوفا؛
باز او ماند و سكنگور و سیه دانه
و آن به آیین حجره زارانی
كان چه بینی در كتاب تحفه ی هندی،
هر یكی خوابیده او را در یكی خانه.

روز رحلت پوستینش را به ما بخشید.
ما پس از او پنج تن بودیم.
من بسان كاروان سالارشان بودم.
ـ كاروان سالار ره نشناس ـ
اوفتان خیزان،
تا بدین غایت كه بینی، راه پیمودیم.

سال ها زین پیشتر من نیز
خواستم كاین پوستین را نو كنم بنیاد.
با هزاران آستین چركین دیگر بركشیدم از جگر فریاد:
«این مباد! آن باد!»
ناگهان توفان بی رحمی سیه برخاست….
پوستینی كهنه دارم من،
یادگار از روزگارانی غبارآلود.
مانده میراث از نیاكانم مرا، این روزگار آلود.
های، فرزندم!
بشنو و هشدار
بعد از من سالخورد جاودان مانند
با بر و دوش تو دارد كار.
لیك هیچت غم مباد از این.
كو، كدامین جبه ی زربفت رنگین می شناسی تو
كز مرقع پوستین كهنه ی من پاك تر باشد؟
با كدامین خلعتش آیا بدل سازم
كه م نه در سودا ضرر باشد؟
آی دختر جان!
همچنانش پاك و دور از رقعه ی آلودگانم می دار.

اما اگر بخوام دقیقتر بگم جواب میشه “بله و نه ” نمی دونم تا حالا هیچ جای دیگه از دنیا زندگی نکردم که بتونم بگم اونجا چقدر میشه اینکار رو کرد اما اینجا بیشتر میشه “نه”! بستگی داره خود آدم چه جوری باشه. یکی مث من که از هر ۱۰ تا چیزی که میخواد بنویسه ، در موردشون بگه ، حرف بزنه ۶ تاشو بخاطر ملاحظات و غیره و غیره نمیگه رو اگر هم بخوای در مورد شخصیتش بگی حداکثر چهار قسمت از ده قسمتش رو شناختی. عادت کردیم به خودسانسوری. عادتمون دادن !

خیلی وقت پیش گفتم داشتن دید سیاسی مثل “شورت” هست ، هیچکس بدون شورت از خونه بیرون نمیره و هیچکس هم شورتش رو سر چوب نمیزنه و توی هوا تکونش نمیده که آی ملت شورت ِ من این رنگیه ! هر کسی دید سیاسی خودشو داره ، برداشت خودش رو از وضع جامعه‌اش داره و خیلی هم نمیشه عوضش کرد. این هم به هر حال بخشی از اون آدم هست.

حالا شاید جعفر گونزالس ! یادش نباشه اما این عده که اون اوائل انقلاب اینجا بودن و حسابی هم داغ کرده بودن و شعار میدادن “نه شرقی ،‌نه غربی ، جمهوری اسلامی” منظورشون از “شرق” احیانا هنگ‌کنگ و کره‌شمالی و اینا که نبوده ؟

لینک : http://rajanews[dot]com/Detail.asp?id=39121

شبها تا صبح چند بار از خواب بپری که نکنه فلان ریپورتم ریجکت بشه نکنه هفته بعد پروژه به فلان مقدار پیشرفت نرسه . نکنه کارگرها خواب بمونند یا دلشون نخواد کار کنن و برنامه تو اشتباه دربیاد. نکنه یه بار که میری پست یه تیر آهن یا ورق فولادی از اون بالا بیفته و نصفت کنه !

هر روز جنگ اعصاب با کارفرما و مشاور و پیمانکار سر فونت و اندازه اش و Bold بودن و نبودنش و آخر منت گذاشتن که مهندس این بار رو ریجکت نمیکنیم اما درست کار کن از این به بعد. آخر روز متوجه میشی که اگرچه مهندسی و داری مثل اسب جوون می‌کنی اما حقوقت از آبدارچی شرکت هم کمتره (از راننده که خیلی کمتره!) و با خودت فکر میکنی من واسه چی و واسه کی دارم جون میکنم ؟ چرا روزی ۱۱ ساعت توی شرکت و ۴-۵ ساعت توی خونه کار میکنم اونم کاری که می دونم آینده ام توش نیست ؟ میگی نمیرم دیگه ، تمام !

میایی خونه و به مامانت میگی همه اینها رو و اونم بهت میگه نه باید بری ، بهتر از اینه که خونه بشینی و در و دیوار رو نیگا کنی که … ! اونجا اگر بغض‌ات نشکنه خیلی مردی.