خیلی دلم میخواست از زمینه های دیگه ای جز کامپیوتر و اینترنت هم بنویسم . به نوعی یه تجربه شخصی که همیشه دوست داشتم انجامش بدم .اما دلیلی که باعث شد بالاخره انگیزه ی این کار در من بوجود بیاد ، آلبوم زیبای «کاوه یغمایی» بود …

آلبوم «سکوت سرد» که به تازگی منتشر شده عنوان آخرین کار «کاوه یغمایی» هست و دارای 9 قطعه است که هر کدومش در جای خودش زیبا و شنیدنی ست. کوروش یغمایی رو خیلی از علاقه مندان به موسیقی ، مخصوصا اونها که با موسیقی دهه 50 آشنا هستند می شناسند .کورش یغمایی به نوعی یک اسطوره در موسیقی ایران است : اولین کسی که در ایران راک را خواند و آهنگ ساخت. در تمام کلیپ هایی که از کورش دیده ام (که البته زیاد هم نیستند) گیتار الکترونیکش نیز همراه اوست.

و حالا کاوه ، پسرش ، شبیه ترین نفر به اوست. این شباهت از لحن ، موسیقی و صدا هم گذشته و می توان گفت تنها تفاوت پدر با پسر در یک سبیل ناقابل است ! لحن رهای صدایش به خوبی بر روی صدای وحشی گیتار الکترونیک می نشیند و در کنار ترانه های قوی و بامفهوم ، آهنگ هایی بسیار زیبا خلق می شود.

متن شعر «جاده» از آلبوم آخرش :

توی جاده، تک و تنها
یه مسافر توی شب ها

کوله بار غم رو دوشش
صد هزار قصه تو گوشش

نمی دونم که کجا بود
نمی دونم که کجا رفت

رو تنش گرد مصیبت
توی مرداب حقیقت

طعم تلخ یه جدایی
اونو با غم داده عادت

نمی دونم که کجا بود
نمی دونم که کجا رفت

فقط اینجا رو نمی خواست
بی صدای بی صدا رفت

دستای سرد و سیاهش
چشمای مونده به راهش

یه کسی بوده که رفته
زندگی شده تباهش

نمی دونم که کجا بود
نمی دونم که کجا رفت

فقط اینجا رو نمی خواست
بی صدای بی صدا رفت

کلیپ بسیار قشنگی هم برای این آهنگ ساخته شده است که می توانید آن را از اینجا ببینید :

 

+ سایت رسمی کاوه یغمایی

Advertisements