خب یکی از چیزهایی که همیشه دوست داشتم این بود که «نامه» زیاد داشته باشم و مثل این خارجی ها صندوق پستی شون همیشه پر و پیمون باشه . این روزها از این جهت که تقریبا (و نه دقیقا) همونطوری شده واسمون خوشحالم. البته بیشتر بسته ها واسه برادرم میاد اما همین چندتایی هم که واسم اومده کلی ذوقناک ِ !

امروز هم وقتی نبودم پستچی واسه من یه بسته آورده بوده که مامان تحویل گرفته . بسته از طرف منیره (^_^) است و حاوی یه دونه تاکس خوشگل و بامزه با لوگوی «پارسیش» ، تعدادی فیلم و یه عروسک میمونه. مشخصا شدیدا خوشحال هستم و بخصوص از دیدن میمون ِ سورپرایز شدم … جوری که اصلا نفهمیدم ناهار رو چه جوری خوردم . دلم میخواد اینجا از منیره تشکر کنم و بهش بگم که این هدیه ها برام بسیار ارزشمند هستند و تمام سعی ام رو می کنم که ازشون خوب نگهداری کنم 🙂

انشاء ام همیشه خوب بوده اما الان از شدت خوشحالی هیچ کلمه ای به ذهنم نمی رسه که بتونه احساسم رو بیان کنه . فقط اینکه بگم : مرسی منیره

پای نوشت ِ یکم : بهانه ی خوبیه تا یکبار دیگه از خانم ها مریم اردکانی ، مه یا ، حدیثه و دوست خوب ِ دیگرم آقای پدرام ویسی (که این روزها سایه اش هم سنگین شده :دی ) بابت هدایایی که برام فرستادن تشکر ویژه داشته باشم و امیدوارم بتونم روزی محبت شون رو جبران کنم .

پای نوشت ِ دوم : میمونی که برام فرستاده شده یه داستان بامزه داره که می تونید اون رو اینجا بخونید.

پای نوشت ِ سوم : کیفیت عکس اونجوری که دلم میخواست نشد. دوربین موبایلم خراب شده و این عکس رو با دوربین موبایل مادرم گرفتم که کیفیتش خوب نیست.

پای نوشت ِ چهارم : کی میگه دوستی های مجازی به قدرت دوستی های حقیقی نیست ؟ این فقط یه مثال نقض واسه این فرضیه است .

Advertisements