میدونی چیه ؟ یه وقتایی هست که احساس میکنی هیچ کس رو توی زندگیت نداری که به یادت باشه، اگه یکی دو روزی کمتر آفتابی شدی سراغتو بگیره یا وقتی که میگی احساس افسردگی می کنی بهت نخنده. اون موقع بدترین کار اینه که بخوای به خودت اثبات کنی که «نه ! اینجور فکر نکن. دوستات به یادت بودن. وقتی نبودی سراغتو گرفتن و … » تجربه نشون داده (حداقل برای من) که در این موارد به یک حقیقت تلخ پی می بری : هیچ کس به فکرت نبوده. هیچ کس سراغتو نگرفته و حتی کسی محض خالی نبودن عریضه هم اسمتو نیاورده .

حس بدیه.احساس می کنی بغض گلوتو گرفته.اگه خیلی شاهکار کنی نذاری اشکت درآد و فقط چشمات به خاطر اشک شوری که توی چشمات باقی می مونه به شکل کورکننده ای می سوزه.

آه … این هم خیلی ناراحت کننده ست وقتی به پنج نفر یه ایمیل مهم بزنی که انتظار داری حداقل یه جواب خشک و خالی بهت بدن اما از هیچ کدومشون خبری نمیشه اونم وقتی مطمئنی نامه تو خوندن.

یه حس بد ِ دیگه اینه که ایمیلت رو باز کنی و ببینی پنج تا ایمیل اومده که سه تاش رباتیک ِ و دوتای باقی مانده هم ازت کاری رو میخواد که انجام بدی روی حساب رفاقت! بدتر اینه که به این رویه «عادت» کرده باشی .

وقتی احساس افسردگی می کنید ، توی فرندفید اسم خودتون را جستجو نکنید! چون حتی اونی که همیشه یکی در میون نوشته هاش رو بهت لینک می داد هم فراموشت کرده.

اشتباه زیاد کردم . اما خواهشا یکی بهم بگه کدوم یکی اش باعث شده که این بشه وضعم ؟

Advertisements